-15°C

Uważam, że my – członkowie Młodzieżowej Rady Miasta, dostaliśmy wielką szansę i nadal możemy się rozwijać. Na początku pragnę wyjaśnić, czym w ogóle jest kreatywność i dlaczego, według mnie, jest aż tak przydatna i ważna. Kreatywność to zdolność do twórczego myślenia. Może się odnosić do wszelkiej aktywności. Kreatywna postawa ciągnie za sobą korzyści zarówno wobec życia jak i siebie samego. Człowiek kreatywny, to człowiek otwarty na nowe wrażenia, z wyobraźnią, chętnie przełamujący stereotypy i schematy, wystarczająco samodzielny w poszukiwaniu, jednakże idealnie dopasowujący się do pracy w grupie. Kreatywność jest to również umiejętność rozwiązywania problemów, poszukiwania odkrywczych rozwiązań. Jest to radzenie sobie w życiu i odważne kroczenie przez nie, dzięki „przełamywaniu się” i próbowaniu. Dlaczego nie zrobić czegoś, co przykuje uwagę innych? Dlaczego nie wybić się spośród przeciętnych i niezauważonych ludzi? Dlaczego nie walczyć z nudą i monotonią? A może warto...? Podsumuję to słowami Mary Lou Cook: „Kreatywność to wymyślanie, eksperymentowanie, wzrastanie, ryzykowanie, łamanie zasad, popełnianie błędów i dobra zabawa”. Jestem pewna, że warto! Niektórzy kreatywność mają już „we krwi”, inni bardzo pragną ją pojąć, jeszcze inni stawiają sobie wyzwania i starają się im podołać, nie wiedząc jeszcze jak wiele już osiągnęli i jacy są kreatywni! Bez wątpienia pierwszym miejscem, w którym dziecko może zadziałać na własny rachunek, jest szkoła. Pojawia się jednak pytanie: Czy w szkole jest miejsce na kreatywne myślenie? Idealny świat, jak mogłoby się wydawać to: z jednej strony kreatywny uczeń, z drugiej kreatywni rodzice, a z trzeciej kreatywna szkoła, nauczanie i sami nauczyciele. Wiemy, że ideały nie istnieją, ale zawsze warto do nich dążyć. Nie chcę poruszać tu tematu, co zrobić, gdy człowiek nie ma potrzeby, aby stać się kreatywnym. Z niewolnika nie ma przecież pracownika. Każdy ma prawo przeżyć życie tak, jak tego pragnie. Problem jednakże pojawia się wtedy, gdy uczeń ma podstawy, aby zrobić coś ciekawego, a jest skutecznie blokowany. „Mordercami” naszych pomysłów, pomysłów młodych ludzi mogą być własne przekonania i niepewność. Rodzą się wtedy np. takie pytania: „nigdy tego nie robiliśmy, to chyba nie może zadziałać...?”, „może to ładnie wygląda, ale jak będzie w rzeczywistości...?”, „co pomyślą inni...?”, „może wrócimy do tego przy innej okazji?”, „bądźmy realistami, czy to się u nas się sprawdzi...?”, „w sumie, po co brać na siebie taką odpowiedzialność...?”, „ to nie należy do naszych obowiązków – to pewnie wymaga więcej pracy...?”. Teraz wypadałoby przedstawić, co w takiej sytuacji uczeń może zrobić. Po pierwsze, najprościej samemu się przełamać i rzeczywiście zobaczyć, jak to jest, raz zaryzykować („Nie ma ryzyka, nie ma zabawy”). Po drugie, możemy sami poszukać pomocy, czy to u nauczyciela, czy u znajomych, którzy chcą mieć wkład w coś nowatorskiego. Po trzecie, jeśli otwarcie o czymś mówimy, czasami pomoc znajdzie się sama. Ale w tym momencie chciałabym właśnie zwrócić uwagę na poważny problem. Proszę jeszcze raz uważnie przeczytać pytania które, umieściłam powyżej. Jak często spotykamy się z takim postawami wśród nauczycieli, gdy to u nich szukamy wsparcia? W jakiej mierze twórcze myślenie i zachowania mogą być rozwijane i stymulowane w szkole? Czy nie spotykamy się oprócz braku pomocy także z próbami hamowania naszych aspiracji? Ja na szczęście spotkałam ludzi, do których mogę się zwrócić, najnormalniej w świecie porozmawiać, zapytać. Dlatego bardzo spokojnie przyjęłam propozycje kandydowania do Młodzieżowej Rady Miasta. Pomyślałam: jak mnie nie wybiorą, nic przecież nie tracę; a jak wybiorą – może uda mi się zrealizować wiele ciekawych propozycji. Nie widziałam tu żadnego problemu, gdyż moja szkoła bardzo często podejmuje wiele ciekawych projektów, możemy się rozwijać. Jednakże te osoby, które są pozostawione same sobie, niech same spróbują zadziałać: może wypada zwrócić się do innego nauczyciela, nawet jeśli go nie znamy?, może przyjaciel chętnie włączy się do naszego przedsięwzięcia, może zmobilizujemy część klasy? A może warto zwrócić się do pewnych instytucji, zapisać do jakiejś grupy lub stowarzyszenia? Przecież każdy, kto przeczyta ten artykuł, może zwrócić się o pomoc do nas- MRMCh. Jeśli chcemy być kreatywnymi to pamiętajmy o tym już na stracie! Właśnie takie formy walki o siebie we współczesnym świecie pomogą zapewnić nam ciekawą, ale także dość bezpieczną przyszłość. Będziemy umieli radzić sobie w każdej sytuacji, a przynajmniej próbować. Jeśli nie wyjdzie – zaczniemy „atak” z innej strony. To bardzo możliwe, że osiągniemy swój cel. Niektórzy powiadają, że jeśli czegoś się naprawdę chce to można to osiągnąć. Nieprawdaż? Mam nadzieję, że moje spostrzeżenia pomogą kreatywnym ludziom, szukać na własną rękę, a w konsekwencji znajdować. Polecam różne formy aktywność, bo prędzej czy później trafi się na coś, co nas naprawdę pasjonuje. A może niezaangażowani także odwołają się do swojej kreatywności? Mój artykuł zakończę słowami Masatoshi Yoshimura: „Nie używając tak nieskończenie wspaniałego skarbu jak kreatywność – czy to z powodu nieświadomości istnienia, czy też ze względu na jej celowe unicestwienie – człowiek nie tylko ponosi stratę. Dokonuje także zdrady samego siebie.”
Weronika Kukla

Komentarz (1)

Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat wiadomości związany z przedmiotem artykułu. Osobiste słowne ataki będą usunięte. Proszę nie używaj komentarzy, by reklamować swoją witrynę. Taki materiał będzie usunięty. Upewnij się zanim klikniesz przycisk 'Wyślij', że widzisz poprawny kod zabezpieczeń chroniący naszą witrynę przed spamem. Jeśli nie, kliknij *Odśwież Stronę* w Twojej przeglądarce. Jeśli nie możesz przesłać zawartości prawdopodobnie wpisano zły kod bezpieczeństwa. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi Internautów opublikowane na stronach portalu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treści zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwie lub naruszające zasady współżycia społecznego. Nim opublikujesz komentarz, zastanów się, czy jest on zgodny z zasadami dobrego wychowania i czy nie narusza dóbr osobistych innych osób. Pamiętaj, że zgodnie z art. 212 k.k. i art. 216 k.k. za przestępstwa zniesławienia i znieważenia grozi kara grzywny, kara ograniczenia lub pozbawienia wolności. Szanujmy się wzajemnie i nie zapominajmy, że internet jest częścią przestrzeni publicznej.
Imię:
Tytuł:
Komentarz:
Kod:*