17°C

Mamy też nieukończoną ścieżkę rowerową, podobno zaplanowaną przez kogoś, kto nigdy w Hellmet City nie był i co do której mam poważne wątpliwości, ponieważ istnieje poważna obawa, czy wiosenne roztopy nie rozpuszczą fundamentów bulwaru marzeń. Dla rozrywki zaciemnia się dworzec PKS (zwrot: „randka w ciemno” nabiera zupełnie nowego znaczenia). Wspaniały szpital, w którym CBA bywa takim samym gościem jak deficyt budżetowy. Przykładem świeci nasza młodzież, która w szalikach tego czy innego klubu najpierw sieje podziw na mieście, gdy gdzieś nie może wejść (Apteka, Underground), a potem w przypływie radości demoluje tę czy inną knajpę, już niezależnie od noszonych szalików tudzież ich braku. Oczywiście, Drodzy Czytelnicy, to wszystko ironia. Oczywiście, psioczę baaardzo na wyrost i przerysowuję dokonania ludzi, którzy dla tego miasta naprawdę wiele robią. Cieszę się z tego co mamy, i choćby teatr miał za rok znów wystawić „Opowieść Wigilijną”, będę mu kibicować. Ironia dlatego, że idą święta i wszystko inne powinno usunąć się w kąt, wszelkie animozje, wyrzuty i fochy.. Czujecie to? Zapach choinek. Niecierpliwe oczekiwanie. Poczucie wspólnoty rodzinnej, spokoju, miru domowego. Gorączka przygotowań, pieczenie ciast, terkot noży na deskach krojących sałatki, kartki w skrzynkach z dalszych i bliższych stron, telefony od ludzi, którzy mają wreszcie czas zadzwonić, a my – odebrać.

Czuję to jak przez mgłę, przyznaję. Nie jest to kwestia wiary ani niezłomności ani dysonansu między tym, co pompuje się w nas z każdej strony, a tym, co widać. Po prostu codziennie mam do czynienia z ludźmi, którzy powyższe zdania pełne nostalgii i tęsknoty za tymi „Prawdziwymi” świętami wypowiadają równie swobodnie jak ja. Ba, są nimi wręcz mentalnie wytapetowani. A potem urządzają sobie piekło w kolejce do kasy. Niesamowite, ile zawiści, ile kipiącej zawiści, płytkości i bzdurnego konsumpcjonizmu wylewa się z ludzi przed świętami. Wystarczy pójść do pierwszego lepszego sklepu i mamy pełen przekrój przez agresję człowieka – można pisać pracę magisterską. Przepychanki w kolejkach. Rzucanie się na towar. Karpie stoją na z góry przegranej pozycji. Podobnie zabawki i inne bibeloty, czasami totalnie niepotrzebne. Wielocyfrowe rachunki – uwierzcie wiem o czym mówię. Jeśli ktoś mówi, że jest kryzys a ludzie nie mają pieniędzy, proponuję stanąć w byle supermarkecie przy kasach i rzucić okiem na kwoty, jakie są wydawane. Zdziwilibyście się, ile jest ludzi, którzy za dyshonor uważają zejście poniżej setki na zakupy (ciekawe czy za kółkiem podobnie?).  Kiedyś ten konsumpcjonizm mnie przerażał, dziś jest mi obojętny. Przeżywam święta po swojemu (co i Wam radzę!) i akurat cieszę się, że idą. Nie interesuje mnie też ile ludzie wydają na zakupy – to tylko spostrzeżenie zawodowe. I tak w tym wszystkim zastanawiam się tylko, gdzie w tym wszystkim jest miejsce na TREŚĆ tych świąt. Bo na wizerunek miejsca mamy dość, czasami – a nawet dość często – zapominając o tym, co najważniejsze. Bo święta to także my – a nie tylko to, co kupujemy i jak się prezentujemy.

Słucham płyty Leslie Westa „Unusual Suspects”. Leslie, były lider Mountain, stracił w tym roku nogę (amputacja po komplikacjach zdrowotnych), po czym nie poddał się, zebrał fantastyczną pakę znajomych (Slash, Zakk, Bonamassa, Lukather, Gibbons) i nagrał przewspaniały album, który jest dla mnie odskocznią od wszechobecnego, przymusowego słuchania kolęd, pastorałek i „”Last Christmas”. To pomaga nabrać dystansu. I idąc tym tropem, proponuję, by w Waszych koszach zakupów na święta (sam będę taki robił) znalazł się właśnie dystans do tego wszystkiego, umiejętność oddzielenia konsumpcji od wyciszenia, pozy od treści. Między karpia a szynkę w promocji włóżcie trochę ciepła i luzu, a zanim zirytujecie się na kasjerkę, która po siódmej godzinie przerzucania towaru przez czytnik ma prawo do zmęczenia, odetchnijcie dwa razy i pomyślcie, czy święty mikołaj, Wańka Wstańka czy też Einstein zrobiliby to na Waszym miejscu. Na stoiskach elektro pobierajcie aparaty, laptopy i światełka na choinkę, ale nie zapomnijcie zabrać też trochę iskier dla samych siebie. Może gdzieś tam są, nie wiem. Może trzeba je wykrzesać z samych siebie. Zdajecie sobie sprawę, że to tylko dwa dni? I to dla nich tak naprawdę się produkujemy? Może czas zwolnić?

Nie wiem, co przyniesie następny rok. Następne święta pewnie będą podobne do tych, będę dostrzegać tę samą gonitwę, może ewentualnie z innej perspektywy. Nie zapominam jednak o treści. Wizerunek zawsze może się zmienić.
Życzę Wam odjazdowych, wyluzowanych, roześmianych świąt pełnych obżarstwa i wędrówki, ociekających dobrymi żartami, dobrymi ludźmi i dobrymi słowami. Sam zrobię wszystko nie kupując zbyt wiele, by takie mieć.

Bart
Warsztat cynika

Komentarz (15)

Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat wiadomości związany z przedmiotem artykułu. Osobiste słowne ataki będą usunięte. Proszę nie używaj komentarzy, by reklamować swoją witrynę. Taki materiał będzie usunięty. Upewnij się zanim klikniesz przycisk 'Wyślij', że widzisz poprawny kod zabezpieczeń chroniący naszą witrynę przed spamem. Jeśli nie, kliknij *Odśwież Stronę* w Twojej przeglądarce. Jeśli nie możesz przesłać zawartości prawdopodobnie wpisano zły kod bezpieczeństwa. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi Internautów opublikowane na stronach portalu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treści zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwie lub naruszające zasady współżycia społecznego. Nim opublikujesz komentarz, zastanów się, czy jest on zgodny z zasadami dobrego wychowania i czy nie narusza dóbr osobistych innych osób. Pamiętaj, że zgodnie z art. 212 k.k. i art. 216 k.k. za przestępstwa zniesławienia i znieważenia grozi kara grzywny, kara ograniczenia lub pozbawienia wolności. Szanujmy się wzajemnie i nie zapominajmy, że internet jest częścią przestrzeni publicznej.
Imię:
Tytuł:
Komentarz:
Kod:*