17°C

Gdy człowiek odczuwa cierpienie, jest to zrozumiałe. Jesteśmy gatunkiem będącym pod nieustannym bombardowaniem hormonów i emocji, huśtawek nastrojów, zaskakujących sytuacji. Natura pozwoliła nam wyrażać swoje emocje i w jakiś sposób odreagowywać bądź chociaż pozbywać się nadmiaru pary w turbinach. Możemy iść na spacer, zapalić papierosa, dać ukojenie nerwom w wysiłku fizycznym czy pasji. Przeżywamy, ale mimo to funkcjonujemy. Są jednostki, które bólu nie są w stanie znieść i popełniają samobójstwo, czy to pod wpływem chwili czy znieczuleni przez używki – ale nie jest to skala masowa, a indywidualna. Co na naszym miejscu jednak, odczuwając cierpienie, ma zrobić zwierzę? I to zwierzę będące przy nas, jak pies? Używamy wobec niego stwierdzeń pasujących do człowieka – nie hodujemy psa, ale wychowujemy. Staje się nam bliski, jest nam przyjemnie, kiedy merda na nasz widok ogonem i patrzy z radością, szczekając ostentacyjnie lub podając łapę. Dogoterapia stała się częścią medycyny, a dzieciństwo niejednego z nas nie byłoby tak kolorowe bez całej armii Reksów, Pikusiów, Azorów, Cyganów, Murzynów i tak dalej. Pies jest nieodłącznym elementem ludzkiego życia. Nie każdego, owszem – ale większości.

Jak to się więc dzieje, że docierają do mnie sygnały o chełmskim schronisku, w którym osiem zagłodzonych psów gnieździ się w małej klatce, wychudzone i głodne? Pracownik zapytany przez jedną z sygnalizujących mi o tym osób, czy nie chciałby jakiegoś wolontariusza do pomocy (jest dużo ludzi chcących bezinteresownie pomagać dla samego obcowania z psami) odparł, wzruszając ramionami, że mu to niepotrzebne, bo będzie problem, kiedy ochotnik zostanie ugryziony. Psy nie są wyprowadzane na spacer, a każdy zainteresowany pomocą jest traktowany jak intruz. Sytuacja jest niesmaczna, zwłaszcza że sygnały o niewłaściwym traktowaniu psów pojawiały się w miejscowej prasie. Z jednej strony nie dziwię się właścicielowi – jedyne czego chce, to dotacje od miasta by schronisko w ogóle istniało. Nie chce problemów i woli prowadzić je sam – to też zrozumiałe. Ale skoro są ludzie nieobojętni na cierpienie zwierząt, trzeba pozwolić im działać. Rozumiem głosy oburzenia mówiące, że za katowanie zwierząt są większe kary niż za katowanie ludzi, nie jestem obojętny na tę argumentację, ale wydaje mi się, że mimo wszystko relacja jest zachwiana. Względem swojego gatunku jesteśmy zobowiązani do reakcji na zło, ponieważ obojętność wobec niego jest tchórzostwem, ale wobec gatunków stojących niżej w hierarchii? Jesteśmy silniejsi i sprawniejsi – zatem okażmy chociaż odrobinę miłosierdzia. Sam fakt istnienia schroniska nie jest powodem, dla którego właściciel ma mieć święty spokój. Szczupłość środków to małe wytłumaczenie, skoro są ludzie chętni np. zbierać karmę na Dni Chełma (na facebooku pojawił się taki pomysł) czy też pomagać przy obrządku zwierząt. I jeśli taka dziewczyna, która ma tipsy długości szpadla i tonę makijażu na twarzy ma bezinteresowną wolę iść i okazać serce zwierzętom, to w imię dobra tych zwierząt trzeba jej na to pozwolić, tak jak każdemu innemu, bez podziału na płeć, poglądy i pasje.

Przyznam, że wziąłem psa ze schroniska. Mój „Killer” był zdrowy, odrobaczony i zadbany, mam go do dziś i jest moim wspaniałym przyjacielem, chociaż to zwykły kundelek – jak czasami mówię, wilk z wyciętym środkowym segmentem. Wierzę, że ludzi, którzy wzięli psy ze schroniska jest więcej i są równie zadowoleni. Nie patrzyłem wtedy na otoczenie, byłem zadowolony, że ten mój „egzemplarz” właśnie jedzie na moich kolanach do nowego domu. Jest to twarda, ale najlepsza metoda na poprawienie bytu zwierząt w schronisku – dać im nowy dom. Gdyby ludzie nie porzucali psów, schroniska byłyby niepotrzebne, ale skoro to robią – schronisko musi istnieć, nawet na warunkach ludzi, którzy psa z niego wcale nie chcą. Jedna z osób powiedziała mi, że pisała w tej sprawie do magistratu, który pozostał na to obojętny. Być może potrzebne są bardziej drastyczne środki – pies przecież nie wyjdzie na drogę jak rolnik czy górnik, nie jest w stanie zaprotestować przeciwko swoim warunkom bytowym. Zgadzam się z ludźmi, którzy celnie ripostują że zbytnie poświęcanie uwagi zwierzętom odwraca uwagę od rzeczywistych problemów. Zgodzę się z kierownikiem schroniska, że ma prawo prowadzić je tak, jak mu się podoba. Ale do tego, by tym psom było lepiej, potrzeba zwyczajnej, dobrej woli. Skoro grupa ludzi już ją wyraża i nieustannie sygnalizuje potrzebę jej realizacji, to władza, nawet jeśli nie chce dorzucać pieniędzy, zobowiązana jest do chociażby zachęty do współpracy, by obie strony doszły do kompromisu.

Podobno pies patrzy na człowieka z zaufaniem w oczach.

Problem zasygnalizowały Panie Marta Rogowska, Karolina Kononiuk, Sylwia Padzińska i Emilia Gajewska. Dziękujmy nie tylko za sygnał, ale i za postawę.

Bart

Warsztat cynika

Komentarz (14)

Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat wiadomości związany z przedmiotem artykułu. Osobiste słowne ataki będą usunięte. Proszę nie używaj komentarzy, by reklamować swoją witrynę. Taki materiał będzie usunięty. Upewnij się zanim klikniesz przycisk 'Wyślij', że widzisz poprawny kod zabezpieczeń chroniący naszą witrynę przed spamem. Jeśli nie, kliknij *Odśwież Stronę* w Twojej przeglądarce. Jeśli nie możesz przesłać zawartości prawdopodobnie wpisano zły kod bezpieczeństwa. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi Internautów opublikowane na stronach portalu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treści zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwie lub naruszające zasady współżycia społecznego. Nim opublikujesz komentarz, zastanów się, czy jest on zgodny z zasadami dobrego wychowania i czy nie narusza dóbr osobistych innych osób. Pamiętaj, że zgodnie z art. 212 k.k. i art. 216 k.k. za przestępstwa zniesławienia i znieważenia grozi kara grzywny, kara ograniczenia lub pozbawienia wolności. Szanujmy się wzajemnie i nie zapominajmy, że internet jest częścią przestrzeni publicznej.
Imię:
Tytuł:
Komentarz:
Kod:*