17°C

Nadal, by coś załatwić, potrzebujemy znajomego tu i ówdzie. Dobrze jest mieć kolegę w skarbówce, by nie stać w kolejce. Znajomy kasjer w sklepie nie zamknie nam kasy przed nosem. Ale wśród polityków znajomych nie posiadam i posiadać nie chcę, chociaż na pewno by się przydali. Rzecz w tym, że oni chcą być moim znajomym, tu i teraz podawać mi rękę i klepać po ramionach, mówiąc jaki jestem dla nich wyjątkowy. I w tym rzekomo mają mi pomóc oblepione słupy latarni w centrum miasta tudzież stolik dyskusyjny wystawiony przed siedzibą jednej z partii? Jakoś mnie to nie przekonuje.

Rok temu, gdy zaczynałem pisać felietony do portalu echelm, napisałem materiał o Bogu, który przechadza się po ulicach Chełma i szydzi z haseł wyborczych kandydatów, a na końcu idzie na koncert Nocnej Zmiany Bluesa, zniesmaczony poziomem i niechlujnością miasta oklejonego pięknymi twarzami i hasłami jak z podręcznika dla akwizytorów. Dziś Bóg nie chciałby nawet zajrzeć na deptak, nie mówiąc już o komentowaniu tego festiwalu facjat, jaki wizytuje centrum naszego miasta. Zauważcie jedno, jak wszyscy epatują wspaniałym słowem „RAZEM”, które jest uniwersalne i lotne, i większość kandydatów chętnie z niego korzysta. Tyle, że ono nic nie znaczy.

„Razem” wyraża wspólnotę opartą na pozytywnych emocjach, które udzielają się większej grupie ludzi, od dwójki w górę. Jest motywem działania, chęcią uczestniczenia w życiu drugiej osoby tudzież grupy ludzi po to, by coś osiągnąć lub dla samej istoty przebywania ze sobą i poczucia bezpieczeństwa. Człowiek to istota stadna i „razem” jest cudownym synonimem tego stadnego życia. W którym punkcie polityk szczerzący do mnie zęby z plakatu wchodzi w ramy tej subiektywnej definicji? Komu mam zaufać i obdarzyć go krzyżykiem na karcie, by potem o mnie zapomniał na kolejne cztery lata? Na krótki okres przed wyborami oni wszyscy nagle chcą być którymś z nas – pokolenia prekariatu, wykształconych ludzi bez możliwości awansu i niezdolnych do przeprowadzenia zmian, ale świadomych swojego miejsca w społeczeństwie i chcących uczestniczyć w jego życiu, jednym z wyborców – najczęściej prostych, zapracowanych ludzi otrzymujących za swoją pracę mizerną gratyfikację finansową. Zapraszam w takim razie, niech któryś popracuje przez miesiąc za najniższą krajową, bez przywilejów poselskich sześć dni w tygodniu, albo posterczy w kolejce do zatrudniaka od czwartej rano. Jak któryś ględzi o tym, że rolnicy są ważni, niech się przebierze w robocze ciuchy i popracuje u takiego przeciętnego właściciela ziemskiego przez miesiąc, w kurzu, błocie, brudzie, między ziarnem a burakami usiłując odnaleźć opłacalność tego wszystkiego, co robi. Jak polityk używa haseł o równouprawnieniu kobiet, niech to rzeczywiście poczuje, robiąc to wszystko, co większość mam robi codziennie bez prawa do urlopu, choroby, braku finansów czy zmęczenia. Może wtedy doceniałby bardziej zdolności przeciętnego obywatela do adaptacji, umiejętność kombinowania i zrozumiałby konieczność istnienia szarej strefy tudzież zrobiłby coś, by zlikwidować jej przyczyny, a nie tylko przejawy.

Zbliżające się wybory napawają większość obywateli poczuciem obrzydzenia do polityki i polityków samych w sobie. Z przykrością muszę stwierdzić, że jak patrzę na deptak, obrzygany wręcz plakatami, jak widzę na sobie wzrok kandydata wlepiony we mnie w autobusie, na przystanku, w pracy, knajpie i z telebimu przy dworcu, nabieram patologicznej i fizjologicznej niechęci do całej klasy politycznej i do glosowania w ogóle. Ale mimo wszystko – udam się na nie i zagłosuję, na kogoś z głębi list, z niższej pozycji, młodszego. Może niewiele to zmieni – prawdopodobnie nic, ale będę miał świadomość, że spełniając obywatelski obowiązek nie zmarnowałem swojego głosu. Zdaję sobie jednak sprawę, że moja postawa nie jest średnią w społeczności. Większość nie chce iść na wybory i pewnie nie pójdzie, wybierając w niedzielę spacer do supermarketu albo piwo ze znajomymi. Ludzie są zniechęceni tym, w jaki sposób polityka ich traktuje, zniesmaczeni brakiem perspektyw, życiem za najniższą krajową wiedząc, ile zarabiają politycy. Można zostać politykiem, proste rozwiązanie – i samemu próbować zmieniać świat na lepsze, ale nie każdy ma do tego predyspozycje ani chęci. Oddając głos chciałby, by to jemu pomagano lub przynajmniej nie przeszkadzano za mocno. Wybory mogłyby się też odbywać co rok – wtedy tempo zmian byłoby większe, a nie, jak teraz – co cztery lata wybuduje się ścieżkę, poprawi nawierzchnię a potem pochwali tym przed ludźmi.

Myślę o puencie dzisiejszego wpisu. Rok temu Bóg westchnął, zgasił zakazanego papierosa i powędrował na koncert, ponieważ uważał, że koncert może nie jest lepszy niż wybory, ale lepszy niż zły wybór. Dziś także poszedłbym za nim.

Bart

Warsztat cynika

Komentarz (15)

Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat wiadomości związany z przedmiotem artykułu. Osobiste słowne ataki będą usunięte. Proszę nie używaj komentarzy, by reklamować swoją witrynę. Taki materiał będzie usunięty. Upewnij się zanim klikniesz przycisk 'Wyślij', że widzisz poprawny kod zabezpieczeń chroniący naszą witrynę przed spamem. Jeśli nie, kliknij *Odśwież Stronę* w Twojej przeglądarce. Jeśli nie możesz przesłać zawartości prawdopodobnie wpisano zły kod bezpieczeństwa. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi Internautów opublikowane na stronach portalu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treści zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwie lub naruszające zasady współżycia społecznego. Nim opublikujesz komentarz, zastanów się, czy jest on zgodny z zasadami dobrego wychowania i czy nie narusza dóbr osobistych innych osób. Pamiętaj, że zgodnie z art. 212 k.k. i art. 216 k.k. za przestępstwa zniesławienia i znieważenia grozi kara grzywny, kara ograniczenia lub pozbawienia wolności. Szanujmy się wzajemnie i nie zapominajmy, że internet jest częścią przestrzeni publicznej.
Imię:
Tytuł:
Komentarz:
Kod:*