17°C

W Chełmie od lat funkcjonuje prawidłowość właściwa małemu miastu – wszyscy się znają, wszyscy sporo o sobie wiedzą, kichasz w jednym końcu – a na drugim mówią Ci „na zdrowie”. Taka jest specyfika niedużych miast, w tym naszego, i nie ma w tym nic dziwnego. Leżymy w dodatku na głębokiej prowincji i na to też nie ma się co oburzać, jesteśmy prowincją i koniec. Szkoda, że poza prowincjonalizmem handlowo-przemysłowym hołdujemy także prowincjonalnym zachowaniom. Zapominamy dzięki temu, że kapitałem naszego miasta są w równym stopniu cement, meble i kreda, ale przede wszystkim – ludzie.

O sztuce, która mogłaby nas konsolidować, powiedziałem już sporo – miałka, prosta, bez zadziora, do przesady słodka i wygładzona tak mocno, że aż płytka. Ale co innego relacje między ludźmi. Często spotykam się z przyjaciółmi, którzy wyjechali z Chełma na długi okres czasu, niektórzy na zawsze, na daleką, bądź bliższą emigrację. Są w tej grupie mieszkańcy Reykjaviku, Oslo, Londynu ale i Wrocławia, Warszawy i Krakowa. Żaden z nich nie nazywa Chełma „dziurą”. Żaden z nich nie mówi o mieście negatywnych rzeczy, ponieważ każdy stąd pochodzi i ma świadomość, czym owo miasto jest. Za to każdy podaje koronny argument na rzecz niechęci do powrotu i nazywa się on jednoznacznie – „Ludzie”. Z tymi ludźmi nie da się tego robić. Dla tych ludzi nie ma sensu tego tworzyć. Ci ludzie tego nie zrozumieją. Nie z tymi ludźmi – i tak dalej i tak dalej. Dochodzimy do sedna sprawy – powodem, dla którego jesteśmy prowincją nie jest tylko odległość od przejścia w Dorohusku, ale my sami. Stajemy się dla siebie pozbawionymi empatii pionkami na szachownicy zachowań. Ciężko na ulicy o jakąkolwiek otwartość i zdaję sobie sprawę, że jakiekolwiek żądanie wysuwane pod tym adresem będzie przejawem niezdrowego idealizmu. Ale ten brak, takie perfidne manewry personalne, powszechna obróbka pośladków jest niezależna od miejsca i statusu. Obgadujemy i jesteśmy obgadywani. Używamy szumnych nazw „Przyjaciel” czy też „Bliski” a potem odwracamy się, gdy znajdujemy lepszych „Przyjaciół” i lepszych „Bliskich”. Naginamy fakty, unosimy się na malutkich chmurkach władzy w dążeniu do metropolitalności. To właśnie jest rdzeń naszej prowincjonalności. Nie czujemy się Europejczykami, nie czujemy się obywatelami większej całości. Jesteśmy mieszkańcami Chełma. Czy to obelga? Absolutnie nie. Ale obciążamy samych siebie piętnem prowincji uważając się za lepszych, niż możemy być, jednocześnie będąc bardziej zamkniętymi dla siebie niż powinniśmy. Ubiegły rok przyniósł mi wiele takich rozczarowań ludźmi. Ten nowy od samego początku przynosi miłą odmianę. Czuję się dobrym człowiekiem, bo mam wokół siebie dobrych ludzi. Wspaniałych, rzekłbym. Uśmiechniętych mimo kłopotów, z którymi spędzanie sylwestra w kuchni przy wspólnym robieniu sałatki było to stokroć lepsze niż bal w drogim domu weselnym do taktu „Świat nie wierzy Łzom”. Ludzi, z którymi można tworzyć i nie czuje się strachu przed krytyką. Ludzi, których mogę nazywać swobodnie przyjaciółmi.

Dzięki takim bliźnim nie czuję w sobie prowincjonalnej, zatęchłej obmierzłej natury. Czuję się wolnym, pełnym pasji i energii człowiekiem. Czuję się częścią nowoczesnej Europy i świadomym swoich wyborów elementem społeczności. Nie boję się swoich poglądów, bo wiem, że nawet wyśmiany, będę mieć ich za sobą. To spora odmiana. Nie ma już za moimi plecami ludzi, którzy tak chętnie rozmieniali na drobne tę i inne znajomości. Człowiek nie czuje się sam. I może się rozwijać. Skoro możliwe jest to w moim przypadku, nie widzę powodu, by było to niemożliwe w innych. Zatem naszą prowincjonalność (o ile pojmowaną w sposób negatywny) możemy zacząć usuwać zaczynając od siebie. Dlaczego o tym mówię? Bo sygnałów, że miasto jest zaściankiem, nie trzeba pisać, ich istnienie jest przecież oczywiste. Każdy z nas ma kogoś z rodziny, kto jest na stałej emigracji i wracając tu przeżywa dysonans na nowo, za każdym razem. Bądźmy tego świadomi, ale miejmy swoją dumę. Opinie o Chełmie, jako o zaścianku czy prowincji pojawiały się i będą się pojawiać. Ale to nie oznacza, że my sami jesteśmy gorsi. Owszem, może trudno tu o pracę i równe chodniki, ale mimo wszystko, jesteśmy tu razem, niezależnie od urody i statusu materialnego, inteligencji i doświadczenia. Razem – na dobre i złe. Trąci chorym idealizmem, prawda? Pełnym naiwnej wiary w lepsze, wyegzaltowanym i wyliczonym na oddźwięk peanem. Takie to podobne do walki z wiatrakami. Niezdrowe i niemal bałwochwalcze, prawda? Śmiejcie się do woli – mi udało się znaleźć ludzi, którzy pozwalają mi w to wierzyć.

Co oznacza, że Wy też możecie. Wystarczy chcieć. Najlepszego z nowym rokiem!

Bart

Warsztat cynika

Komentarz (15)

Napisz Komentarz
Proszę utrzymaj temat wiadomości związany z przedmiotem artykułu. Osobiste słowne ataki będą usunięte. Proszę nie używaj komentarzy, by reklamować swoją witrynę. Taki materiał będzie usunięty. Upewnij się zanim klikniesz przycisk 'Wyślij', że widzisz poprawny kod zabezpieczeń chroniący naszą witrynę przed spamem. Jeśli nie, kliknij *Odśwież Stronę* w Twojej przeglądarce. Jeśli nie możesz przesłać zawartości prawdopodobnie wpisano zły kod bezpieczeństwa. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi Internautów opublikowane na stronach portalu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treści zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwie lub naruszające zasady współżycia społecznego. Nim opublikujesz komentarz, zastanów się, czy jest on zgodny z zasadami dobrego wychowania i czy nie narusza dóbr osobistych innych osób. Pamiętaj, że zgodnie z art. 212 k.k. i art. 216 k.k. za przestępstwa zniesławienia i znieważenia grozi kara grzywny, kara ograniczenia lub pozbawienia wolności. Szanujmy się wzajemnie i nie zapominajmy, że internet jest częścią przestrzeni publicznej.
Imię:
Tytuł:
Komentarz:
Kod:*